თამარი. ნაწილი მეოთხე

მარკუსმა თვალები გაახილა, უკანასკნელი დღეების განმავლობაში პირველად ეძინა მშვიდად. არც კი ეძინა, თითქოს თვლემდა და ისვენებდა… და ამ პროცესში თათას ყოველი შეხება და ალერსი აგონდებოდა და ამისგან უფრო მშვიდდებოდა.

თათას გახედა, იგი მისკენ ზურგით იწვა, თითქოს ეძინა, მარკუსმა გაიფიქრა: “ნეტავ ვამპირები იძინებენ?! ალბათ არა. თუ იძინებენ? აბა ენერგია საიდან აქვთ?! საიდან და სისხლიდან. სისხლს ხომ სვამენ, ბევრს თანაც. სუნთქვა?! არა სუნთქვით აშკარად არ სუნთქავენ…” თათას შიშველ ზურგს შეხედა, არ ინძრეოდა… ” იქით რატომ არის მიტრიალებული?!” – გაიფიქრა მან.

მარკუსი წამოჯდა, თათას გადახედა… თვალები დახუჭული ჰქონდა… სახეზე კი ნაზი ღიმილი ეტყობოდა. მარკმა მხარზე აკოცა და ადგომა დააპირა…

ვერ ადგა…

სისუსტე იგრძნო…

– სად ხააარ? –  ჩაესმა ნაცნობი ხმა.

– აქ ვარ, აჰაჰა ჰაჰაა – უკვე გოგონას ხმა გაიგო.

– სად ხარ, თამარ?! სად ხარ?! – ისევ კაცის ხმა.

თითქოს უკვე თვითონ იყო თამარი, პატარა გოგონა, რომელიც კლდეს უყურებდა, კლდეში ბუნებრივ გვირაბს, იგი ქვევით ჩადიოდა, საიდანაც უცნაური ხრიალი ისმოდა.

– მოდი, მოდი ჩემთან… – თითქოს მას რაღაც ეძახდა მზაკვრული და დაბალი ხმით.

თამარს კი ზევიდან ბიძამისის ხმა მაინც ესმოდა:

– სად ხარ თამარ??? – მეფის ამალა აშკარად შფოთავდა.

– მოდი ჩემთან ! – თამარმა მისკენ მაცქირალი ორი წითელი თვალი დაინახა. რატომღაც არ შეეშნდა, მიუახლოვდა.

– თამარ! თამარ! არ გაინძრე! – ყვიროდა კაცი.

თამარს რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ ვერ მოასწრო, თვალის დახამხამებაში რაღაცამ მას ხელი სტაცა და სიბნელეში შეათრია.

რამოდენიმე ხანი გავიდა.

თამარმა თვალები გაახილა.

ისევ ესმოდა მამაკაცების ხმა:

– სად ხარ თამარ? სად ხარ?

– აქ ვარ ძია! – ამოიოხრა მან და კისერზე საშნელი წვა იგრძნო.

* * *

მარკუსი ძირს ეგდო.

– ადექი – უთხრა თათამ.

– რა დამემართა?! – იკითხა მან.

– არ ვიცი.

მარკუსი დაიბნა. საწოლზე დაჯდა, თათა ზედაც არ უყურებდა.

– შენ დამესიზმე… მგონი – ბოლოს უთხრა თათას.

თათა მიუჯდა მას, ხელოვნური ღიმილით გაუღიმა.

– ჰო, ვიცი. ჩემს სახელს იძახდი… თამარი. ასე დამარქვეს მშბლებმა.

– მაშ, შენ ხარ მართლაც ის, მეფის ასული?

თამარმა თვალებში უბრალოდ ჩახედა მარკუსს.

– ვაიმე!!! შენ რა, თამარ მეფე ხარ?! – წამოხტა მარკი საწოლიდან.

– კარგი დამშვიდდი.

მარკი მაინც ვერ მშვიდდებოდა, გული უბაგუნებდა.

– დაჯექი – უთხრა თამარმა მბრძანებლურად.

მარკი ამჯერად დაემორჩილა.

– ჰო მე ვარ. გიორგის ასული, მეფე თამარი.

თვალები დახარა.

– დიდი ხანია ასე არავის მოუმართავს ჩემთვის. მეც ოდესღაც შენნაირი ნიშნიანი უნდა ვყოფოლიყავი, დამეცვა წმინდა მიწები ბინძურებისგან. დავითის, ჩემი დიდი ბაბუის მერე მაქციები ჩვენს სამსახურში იყვნენ. ნადირობდნენ სისხლისმსმელებზე.

მშობლებს არ ვუჯერებდი და გამოვიპარე ერთ–ერთ ნადირობაზე. გამოქვაბულების დიდი სისტემა ვიპოვეთ, ზუსტად იქ მიკბინა ერთ–ერთმა საკმაოდ მოხუცმა ვამპირმა და გადავიქეცი.

გამეფების მერე გადავწყვიტე გამაგრებული ქალაქის აშენება იმ ადგილას. ჩემს ახალ ბუნებას რათქმაუნდა ყველას ვუმალავდით. ჩემი ბიძაშვილი–დემეტრე ვერ გამეფდა, დედამისს მაქციამ უკბინა, როდესაც ის მასზე ორსულად იყო. დემეტრეს უფროსი და ჰყავდა – ელენე, ზუსტად მისი შთამომავლები არიან დღევანდელი ნიშნიანები. დემეტრეს ვუყვარდი, თანაც ძალიან. მას უნდოდა ჩემი გამეფება და დახმარება მმართველობისას. ჩემი მოახლისგან ორი შვილი შეეძინა, რუსუდანი და ლაშა–გიორგი. იცი, მაქციები ზოგადად ძალიან თავშეუკავებელნი არიან. ორივე ბავშვი ჩემს შვილებად ვაღიარეთ. ხალხი რათქმაუნდა ვერაფერს ხვდებოდა. ამასობაში ორი ქმარი გამოვიცვალე, გიორგი რუსმა ვერ აიტანა ჩვენი სამეფო კარის უცნაურობები და კონსტანტინოპოლში დააპირა გაქცევა, გზად ჩვენმა მაქციებმა მიხედეს. დავითი მეხმარებოდა, ყოველთვის, მასაც ვუყვარდი, ოღონდ როგორც და. ჩვენ ოთხივე ხომ ერთად გავიზარდეთ.

პაუზისა და ღიმილის მერე დასძნა.

როგორ მახსენდება ჩვენი ბავშვეობა, მეფის კარზე პატარები ვიზრდებოდით და ვერთობოდით: მე, დავითი, დემეტრე და  ელენე. ელენე ყველაზე უფროსი იყო, პირველი მას გამოესახა გულზე ავგაროზი, მერე დემდეტრეს დაეწყო მაქციური მიდრეკილებები, ნიშნის გამოსახვის გარეშე. სავსე მთვარეზე ცუდად ხდებოდა, ოფლი ასხამდა. მთლად მაქვცია არ იყო, მაგრამ არც ადამიანი იყო. ბევრს ვნერვიულობდით და ამიტომაც მინდოდა ყოველთვის სიარული “ბინძურებზე” სანადიროდ. შემდეგ მე გამომესახა არწივი და რამოდენიმე კვირის შემდეგ ვამპირმა მიკბინა. ამის შედეგად უდიდესი ძალა მომეცა, ამ დროს დავითი სულ ჩემთან იყო. მამხნევებდა, მეუბნებოდა რომ მე მაინც მე ვარ.

თავიდან საერთოდ ვერ ვიკავებდი თავს.

ბევრი ვინმე შემომაკვდა, ბოლოს უბრალოდ ტყვეები მოჰყავდათ ჩემს გამოსაკვებად.

რამოდენიმე წელი დამჭირდა ყველაფერი რომ მესწავლა.

მამაჩემმა ეს ვერ გადაიტანა. უფროსი ძმაც მაქციამ იმსხვერპლა, ძმისშვილიც ნახევრად მაქცია იყო. დიდი არეულობა დაიწყებოდა ქვეყანაში, დემდეტრეს ბრძნული რამ რომ არ მოეფიქრებინა. მეფე მე გავხდი, დემეტრე და დავითი მეხმარებოდნენ. ელენე დედოფალი ვერ გახდებოდა, უკვე ორი შვილი ჰყავდა, იგი უბრალოდ ჩვენთან იყო.

რათქმაუდნა არ იყო აღფრთოვანებული იმ იდეით რომ თვითონ ყველაზე უფროსი და თანაც წმინდა სისხლ შენარჩუნებული არ გამეფდა. მაგრამ მე ძლიერი ვიყავი. ყველაზე ძლიერი. ყვეალმ იცოდა ეს და ამიტომაც არ ჰქონდათ პრეტენზია.

გავიდა ხანი. საქართველო ერთ–ერთი მოწინავე ქვეყანა იყო. ნადირობას ჩვეულებრივად ვაგრძელებდით, მაგრამ ყოველ მოკლულ ვამპირთან ერთად ჩემი გული უფრო და უფრო მძიმდებოდა, მეგონა რომ ჩემს ნაწილს ვკლავდი.

დემეტრემ მალე იგრძნო ეს, მოგვიანებით დავითმაც. მალე ნადირობა შევწყვიტეთ და ვამპირებიც მომრავლდნენ. არ ვიცოდი რა მექნა, მინდოდა რომ იმათ უბრალოდ ეცხოვრათ, თვითონ ვცდილობდი ცხოველების სისხლის სმას და რამოდენიმე თანამოაზრეც გავიჩინე ვამპირებს შორის.

მაგრამ ყველა არ ფიქრობდა ჩემსავით. ზოგი ვაპირი უბრალოდ მომთაბარეა, არანაირ წესებს არ ემორჩილება და არაფრის გაგონება არ სურს.

ერთ ერთმა ასეთმა ელენე მოკლა.

ელენეს შვილებმა ეს ვერ გადაიტანეს. სამი იყვნენ: ჰერაკლე, მედეა და ლუი. სამივეს სხვადასხვა ნიშანი ჰქონდა, აშკარად გამოკვეთილი. სამივე ვერ იტანდა ვამპირებსა და ჩემს პოლიტიკას.

ერთხელაც მოუნდათ ძალაუფლების ხელში ჩაგდება და დიდი არეულობა გამოიწვიეს…

სასახლეში ბრძოლის დროს ჰერაკლემ დემეტრე მოკლა, ლუიმ კი დავითი. მედეა ჩემსკენ გამოუშვეს, მაგრამ იგი ვერაფერს გახდა. მე მოვკალი.

პაუზა.

მთელი ისტორიის მანძილზე, ამის შემდეგ ცდილობდნენ ისინი დემეტრეს შთამომავლების განადგურებას, მასთან ერთად კი ქართული სახელმწიფოებრიობის.

და ეს ძალიან კარგად გამოუვიდათ. არ შეარჩინეს “ბილწსისხლიანებს” ქართული მიწა.

ყოველ ნიშნიანს თავისი ბუნების შესაბამისად უჩნდება შესაბამისი გვარისაკენ მიდრეკილება, შესაბამისი ნიშანი გულზე. ნიშნიანს შეიძლება სულაც არ ჰქონდეს არანაირი გამოვლინება თავისი ბუნებისა. ან პირიქით, შეიძლება ზედემტად ჰქონდეს და ამან მის გონებაში ცვლილებები გამოიწვიოს. ძნელია დიდი ძალის კონტროლი, განსაკუთრებით თუ არავინ გიხსნის, რა გჭირს. ბევრი ჩვენგანი მოხვედრილა საგიჟეთში, ბევრი დაუწვამთ კოცონზე, როგორც ერეტიკოსი. ამიტომაც დადიან ნიშნიანები, ეძებენ თავისიანებს, ჩვენს წიააღმდეგ ბრძოლაში ჩასართავად.

არც ისე ბევრნი ვართ დარჩენილნი.

მალე მოგვიღებენ ბოლოს.

 

 

Advertisements

რით უნდა იამაყოს რუსეთმა

სოჭის ოლიმპიადაზე განვითარებული მოვლენების შედეგად ბევრი კომენტარი მოვისმინე და წავიკითხე. რუსეთი ქულებს იწერს, იგონებს რაღაც რაღაცეებს, ოქროს საწმისს ითვისებს და ა.შ. ამის შემდეგ დავფიქრდი, რაში სჭირდება ეს მათ? ნუთუ ამდენი ხნის განმავლობაში მათ კულტურაში არაფერია ღირებული შექმნილი? ნუთუ მათ არაფერ აქვთ თავისი და ამავდროულად საამაყო?!

პასუხი – კი.
რუსეთს ბევრი აქვს საამაყო და მათ ჩამონათვალს და მოკლე მიმოხილვასაც გთავაზობთ დღეს:

1. მხატვრები – ვასნეცოვი, აივაზოვსკი, სავრასოვი, გაუ, მეიერი, მამონტოვი, რაევი, სოკოლოვი და მრავალი სხვა.

ვასნეცოვი:

ალიონუშკა

532px-Vasnetsov_Alenushka

აპოკალიფსის ოთხი მხედარი

640px-Apocalypse_vasnetsov

სამი დევგმირი

Die_drei_Bogatyr

მოყმე გზაჯვარედინზე

Vasnetsov

ეს მხატვრებიც და სხვა, ქვემოხსენებული ადამიანებიც შეიძლება არ იგვნენ გვარით ან ეთნიკურად რუსები, მაგრამ მოდი დავფიქრდეთ საერთოდ ვინ არიან რუსები და რა განსხვავებაა რუსებს, ბელორუსებსა და უკრაინელებს შორის. პასუხი – ეთნიკურად თითქმის არ არის.

2. ლიტერატურა

რით დავიწყო?! :თითების გატკაცუნება:

პუშკინი

დოსტოევსკი

ტოლსტოი

ლერმონტოვი

გრიბოედოვი

კრილოვი

ნეკრასოვი

ბელიაევი

ბულგაკოვი

ტურგენევი

გავაგრძელო?
3. არქიტექტურა – ერმიტაჟი, მთელი სანკტ–პეტერბურგი თავისი პორტებით და სტრუქტურით, როგორ უნდოდა პეტრე პირველს, რომ რუსეთი  ყოფილიყო მოწინავე ევროპული ქვეყანა და არა ჩამორჩენილი აზიატი გაუგებრობა!

ერმიტაჟი

Zimní_palác_(3)

პეტერგოფი

Petergof_np_Bolshoy_kaskad_21-08-2005

მერე რა რომ ვერსალის ასლია თითქმის, მაინც ხომ პეტრემ ააშენა პრაქტიკულად ^_^
4. პატარა ლამაზი ქალაქები – ის რაც ბევრმა არ იცის, მაგრამ არსებობს რუსეთში

სუზდალი 

0_1dc0a_2f298c0a_L

იოშკარ-ოლა

1560455_587500661328731_1084434487_n

ოდესმე მოგაფიქრდებოდათ, რომ ეს ქალაქი რუსეთშია? მე არა და ძალიან გამიკვირდა როდესაც ჩემმა ფბ მეგობარმა მოინახულა ეს ქალაქი და ჩექ ინი რუსეთში იყო :3

5. ბუნება – ის რაც არსებობს, მაგრამ ხალხის დამსახურება ამაში პატარაა, მაინც მინდა დიდი პატივისცემა გამოვხატო ადამიანების იმ უპატარესი ნაწილის მიმართ, რომლებსაც უყვართ თავისი გარემო და უფრთხილდებიან მას (რუსეთის მოსახლეობის უმეტესი ნაწილისა და ხელისუფლებისგან განსხვავებით)

ბაიკალის ტბა

0025

არყის (ხის) ტყე

лес

6. სამზარეულო

ვინ მოიგონა პირველად ბლინები ხიზილალით? ან მშვენიერი სუპი და ერთადერთი რომელსაც ვჭამ სჩი (щи) ? აკროშკა, უხა, ხალადეცი, პელმენიც კი (ციმბირიდან არის, მართალია მონღოლებმა მიუტანეს, მაგრამ რუსეთში მოდერნიზაცია გაიარა ასე ვთქვათ), კატლეტი, სირნიკები, ვატრუშკები, პერაშკები (მომშვდა).

პელმენი

пелемни

ვატრუშკები

ватружки

პერაშკი კომბოსტოთი და ბლით

dscf8002 жисчныа

6. ხალხი – მიუხედავად იმისა რომ ადამიანები არიან ძალიან სხვადასხვანაირები და ძირითადად затюканные (ქართულ შესატყვისს ვერ ვუძებნი, ნუ ძალიან გაწვალებულები და ცხოვრებისგან დათრგუნულები) მაინც არსებობენ საღად მოაზროვნე ადამიანები, რომლებიც ხედავენ რეალობას, განასხვავებენ კარგსა და ცუდს და მაინც იბრძვიან თავისი უფლებებისთვის. ჰოდა თქვენ გისურვებთ გაძლიერებას და რაოდენობრივ დაა ყველანაირ ზრდას 🙂

დიახ, რუსული კულტურა საკმაოდ საინტერესოა. ნამდვილად ვერ ვხვდები, რატომ იყო საჭირო რაღაცეების მოფიქრება. მითუმეტეს ასე ადვილად უარსაყოფი რაღაცეების. ასეთი გრძნობაც კი დამრჩა, რომ კონსტანტინე ერნსტმა თითქოს სპეციალურად გააკეთა ყველაფერი ისე, რომ რუსეთი მაქსიმალურად შერცხვენილიყო და მისი რეალური ფასეულობა არავის დაენახა.
ოქროს საწმისს რაც შეეხება, კარგით, დავუშვათ უნდოდათ რომ განსაკუთრებულად გაესვათ ხაზი რუსეთისა და ოლიმპიური თამაშების ურთიერთობისთვის, მაგრამ სხვანაირად არ გამოვიდოდა ნუთუ? არც სოლტ ლეიკ სიტისა და არც ავსტრალიის მოსახლეობას არ ჰქონია ვიწრო კავშირი ელადასთან. მაგრამ მგონი ნორმალურად ჩაატარეს.

პ.ს. რუსები მიყვარს, როგორც ნებისმიერი სხვა ერი. პუტინი არ მიყვარს, როგორც ნებისმიერი სხვა ეგოისტი და მაწამებელი პოლიტიკოსი

პ.პ.ს. ზოგი რამ შეიძლება ძალიან გადაიხლართოს პოლონურ, უკრაინულ და ზოგადად, სლავურ კულტურებთან და/ან პოსტსაბჭოთა კულტურებთან, ბოლოს და ბოლოს ეს ხომ ერთი სლავი ხალხია 🙂

ახლა კი წავედი, მომშივდა ამათ ფონზე :>

თამარი. ნაწილი მესამე

Eagle-Art–თუ გინდა, სახლში შეგიძლია წახვიდე – უთხრა თათამ მარკუსს, როდესაც ის და გურჯი სახლში დაბრუნდნენ.

– ჰო, ალბათ ასე უკეთესი იქნება, დავისვენებ.

თათამ გაუღიმა. ბასრი ეშვები გამოუჩნდა.

* * *

მარკუსი სახლში მიდიოდა, თავს საშინლად დაღლილად გრძნობდა. გადაწყვიტა, სახლში მისვლისთანავე დაეძინა.

სახლის კარი გააღო. იქ თავისი მეგობარი – ერეკლე წილოსანი დახვდა.

– მთელი ღამე გეძებდი! სად იყავი? – უყვირა მან.

– ვბოდიალობდი. არ ვარ კარგად. უნდა დავიძინო – და თავის ოთახში შევიდა.

–მოიცა – მხოლოდ ამის თქმა მოასწრო წილომ, როცა მარკმა ცხვირწინ კარი მოუჯახუნა.

* * *

კლდე…

შიშველი გამოქვაბულები…

მარკუსი სხეულით სიცხეს გრძნობს…

კლდეზე მიბობღავს, უნდა მივიდეს გამოქვაბულთან…

უნდა შევდეს შიგნით…

ძალები აღარ აქვს, მაგრამ მაინც მიდის…

აი მიუახლოვდა გამოქვაბულს…

ფეხები უშეშდება, ვეღარც მიბობღავს, თავს ძალას ატანს და ხელებით მიათრევს საკუთარ თავს…

მიაღწია !!!

შევიდა გამოქვაბულში.

შგნით ბნელოდა, მაგრამ კარგი იყო, მას აღარ სცხელოდა, სახე აღარ ეწვოდა.

დამშვიდდა. ფეხზე წამოდგა. შიგნით შევიდა.

სიჩუმე იყო. თანაც უცნაური…

უეცრად სიჩუმე დაირღვა, ფეხის ნაბიჯები მოესმა, ისინი ნელნელა და აჩქარებულად  უახლოვდებოდნენ მას. ბოლოს ორი თეთრი მანათობელი თვალი დაინახა, რომელიც მისკენ დიდი სიჩქარით მოდიოდა და..

გაეღვიძა. მთლიანად გაოფლიანებულიყო.

ისევ სიზმარი.

ისევ ცუდი.

მაგრამ ადრე ეს კლდეები არასდროს დასიზმრებია.

– ააააააააააააააააააააააააა – გაიგო მარკუსმა ღრიალი კარს უკან. წილოს ხმა იყო.

შემდეგ თითქოს რაღაც დიდი ძირს დეცა.

პაუზა.

მარკუსის კარი შემოანგრიეს.

მის წინაშე სამი ახალგაზრდა იდგა. უცნაურად ეცვათ, გრძელი მოსასხამები, შიგნით ტყავის შარვლები და უცნაური, ვერცხლისფერი, თითქოს მეტელისგან ძალიან წვრილად დაწნული პერანგები. ყველას ჰქონდა იარაღი, ძველმოდური რევოლვერები, ხმლები და პატარა დანები.

ერთერთი მათგანი – მაღალი ბიჭი – მარკუსს მიუახლოვდა და ხანჯალი მის გულთან მიიტანა.

მარკი გაშეშდა, ნერწყვი გადაყლაპა.

დაუპატიჟებელმა სტუმარმა ხანჯლით მარკუსის სველი პერანგი გადაწია და გულზე ამომწვარ ნიშანს შეხედა.

– ჩვენ ის ვიპოვეთ – უთხრა მან თავისიანებს.

* * *

ისინი ოთახიდან გავიდნენ.

მარკი წამოხტა და გაეკიდა. ოთახიდან გასვლისას ფეხი წამოჰკრა რაღცას და კინაღამს წაიქცა.

ძირს დაიხედა.

წილო ეგდო.

არ ინძრეოდა, თვალები ჰქონდა გაშტერებული, ხოლო სახეზე – შიშის გამომეტყველება.

მარკუსი ცუდად გახდა.

ფეხები მოეკეცა, მისმა სხეულმა წაქცევა დააპირა, მაგრამ ის დაიჭირეს და სახლიდან გაათრიეს.

მარკუსს თვალებში დაუბნელდა.

* * *

– კარგი, მორჩი, დროა გამოფხიზლდეს – მარკს ბიჭის უკვე ნაცნობი ხმა ჩაესმა.

– კიბატონო – უპასუხა გოგოს ხმამ.

მარკუსი გამოფხიზლდა, თვალები გაახილა, უცნობ ნაგებობაში იყო.

აქაურობა ძალიან ნესტიანი და ბნელი იყო.

– როგორ გრძნობ თავს? – კითხა ამ უცნაური ჯგუფის ლიდერმა მარკს.

– არ ვიცი, ნორმალურად.

– კარგია. მაპატიე ასე რომ მოგვიწია შენი გამოთრევა. უბრალოდ არ ვიცოდით შენი გოგო და მისი ძაღლი სად იყვნენ. – პაუზის მერე დასძინა – ჩემი სახელია არტური, არტურ ქორიძე.

– ალბათ არც შენ უყვარდი მშობლებს – ჩაიბურტყუნა მარკმა და წამოდგომა სცადა.

– რა? მე და ჩემი ოჯახი უკვე რამოდენიმე საუკუნეა ვიცავთ აქაურობას ბინძურებისგან. საბედნიეროდ ისინი არც ისე ბევრნი დარჩნენ. სულ მალე არცერთი მათგანი აღარ იქნება ამ წმინდა მიწაზე.

– გენოციდის მოწყობას აპირებ? – ყველანაირი ემოციის გარეშე გაიცინა მარკმა.

– გენოციდის? – წამოხტა გოგონა, მარკი მიხვდა რომ მისი ხმა ჩაესმა ძილში რამოდენიმე წუთის წინ – გენოციდი იქნებოდა, ადამიანები რომ ყოფილიყვნენ. ასეთი ბინძური და ცოდვილი არსებები არ უნდა იყონ აქ !!!

– დამშვიდდი აგნეს – თქვა არტუმა და შემდეგ მარკს მიუბრუნდა – ეს ჩემი უმცროსი და, აგნესია, ეს ბიჭი, რომელიც ჩვენგან შორს, კუთხეში დგას, ჩემი მამიდაშვილი – არგოა. ჩვენ, და ჩვენი და–ძმანი ვიცავთ აქაურობას. სულ 12–ნი ვართ, 12 ქორიძე – გაიღიმა არტურმა – ჩვენს გარდა, ავგაროზიშვილებიც არიან, როგორც ალბათ უკვე იცი. ისინი დასავლეთ საქართველოს კურირებენ. იქ თითქოს ნაკლები საქმეა, მაგრამ ხომ იცი, კონფლიქტური რეგიონია, საზღვარზე ბინძურები როგორც უნდათ, ისე დაიარებიან…

– მოიცა, ვერ გავიგე… რას გულისხმობ?

– ქვეყნის საზღვარი არც ისე დაცულია, ნებისმიერ ბინძურსისხლიანს შეუძლია ჩავიდეს სოხუმში და უკვე იქიდან შემოვიდეს საქართველოში, ქართული არმია აღარ იცავს საზღვარს საკადრისოდ. არც საზღვრის იქით იკლავენ თავს. ამის არც უნარი და არც სურვილი აქვთ. მთავარია ქართველები არ შევიდნენ იქ…

– საკადრისად დაცვაში რას გულისხმობ?never-dead-death-battle-knights-fantasy-art-810546

– ო ღმერთო !!! მგონი არაფერი იცი !!!

მარკმა ტუჩები მოკუმა და თავი დახარა.

– ბაგრატიონების დინასტიაზე გსმენია იმედია.

– რათქმაუნდა.

– ჰოდა, ბაგრატ III კურაპალატზეც გსმენი ე.ი.?

– კი, საქართველოს გამაერთიანებელი მეფე იყო. და დინასტიის დამფუძნებელი. მისი მმართველობიდან მოყოლებული მეტნაკლებად კარგად მისდიოდა საქართველოს საქმეები. დავით აღმაშენებელმა განამტკიცა ეს ყველაფერი და თამარ მეფის მმართველობის ჩათვლით ყველაფერი კარგად გვქონდა… და მერე? მერე რა მოხდა?

– ოოო დარწმუნებული ვარ, იცი.

– მერე საქართველო ორ ნაწილად გაიყო.

– უჰუმ.

პაუზა.

– კარგი, აღარ გაწვალებ, მთელს ისტორიას მოგიყვები, ისე როგორც რეალურად იყო.

ოდითგანვე საქართველოში სამი უძველესი და უძლიერესი გვარი არსებობდა: ავგაროზნი, ნიშანნი და ქორნი – ღვთის რჩეულნი. სამივე გვარი თაობების განმავლობაში გვერდიგვერდ ეგა ერთმანეთს. ავგაროზნი ჩრდილო–დასავლეთით, ნიშანნი სამხრეთით და ქორნი ჩრდილო–აღმოსავლეთით. დადგა ხანი და სამივე გვარმა დიდ ძლიერებას მიაღწია. სამივე გვარი საკუთარ მხარეში გამეფდა. მათ მსგავსი ჩვევები და ერთი, ჭეშმარიტი ღმერთი ჰყავდათ, ამიტომაც სამივე გვარის მემკვიდრეებმა გადაწყვიტეს რომ თავისი დიადი ძალები გაეერთიანებინათ, და ერთი, უძლიერესი შტო შეექმნათ. ნიშნიათ მეფეს არ ჰყავდა ძე, მხოლოდ ასული – არეთა, იგი ქორთა შვილს, გუარამს გაჰყვა ცოლად, მათ შვილი, დავითი შეეძინათ, რომელმაც ცოლად ავგაროზთა მემკვიდრე – ეშხა მოიყვანა. მათ კი შვილი – ბაგრატი შეეძინათ, მომავალში კურაპალატად წოდებული. ამის მერე ბაგრატიონთა სისხლში სჩქეფდა უდიდესი სიძლიერე. ჩვენ ყველან მათი შთამომავლები ვართ. ის ბაგრატიონები არა, საფრანგეთში რომ არიან გადახვეწილნი და საკუთარი ენა არც ახსოვთ. ჩვენ !!! ჩვენ ვართ ქართველთა მეფეები !!! ჩვენ გვევალება დავიცვათ საქართველო, ჩვენი მიწა !!! ღირსეულად!

მარკუსს სახე შეეცვალა. ისეთი გრძნობა შეექმნა, რომ არტური ნორმალური არ იყო. რათქმაუნდა, რომელია ამ ოთახში ნორმალური?

თვითონაც არ არის.

– ანუ თქვენი მისია ვამპირების და მაქციების ამოხოცვაა? – იკითხა ბოლოს მარკუსმა.

– ჩვენი, ეს ჩვენი მისიაა! – არტური მარკს მივარდა, საკუთარი ვერცხლისფერი პერანგი გადაიღეღა და გულზე ამომწვრი ქორის ნიშანი დაანახა. – ჩვენ ერთნი ვართ, ერთი სისხლისანი ვართ… ძმაო!

– მოვიდნენ! – თქვა აგნესმა – ავგაროზიშვილები მოვიდნენ!

– გამარჯობა ჩემო მეგობარო! – თქვა ახლადსემოსულმა მაღალმა, ცისფერთვალება ქალმა.

– გამარჯობა ბორენა – მოუგო არტურმა.

– აბა მანახე. იპოვე? – იკითხა წაბლისფერთმიანმა ბორენამ, რაზეც არტურმა ხელი მარკუსისკენ გაიშვირა.

ქალმა გაიღიმა, მზაკვარი ლურჯი თვალებით შეაფასა ყმაწვილი, სულ ცოტა ხნით შეაჩერა მზერა მის გულზე, თითქოს არც დასჭირვებია პერანგის გადაწევა. მიუახლოვდა მარკს.

– ძალიან ბევრი სასარგებლო თვისება შეიძლება აღმოუჩნდეს ღვთის რჩეულს, არა? – გაიღიმა მან – მაგალითად მშვენიერ აგნესს შეუძლია შენი სხეული მართოს, მე ყველაფერს ვხედავ, არ არსებობს კედელი, ნაჭერი ან მასალა, რომელიც რამეს დამალავს ჩემგან – ბორენამ მზერა ქვევით გადაანაცვლა, მარკუსის გენიტალიებისკან.

მარკუსმა თავი უხერხულად იგრძნო.

– ჩვენთან ყოფნას უდიდესი პრივილეგია აქვს – გაუღიმა ქალმა მზაკვრულად. ასე შეჩერდა ცოტა ხანს, შემდეგ სახე დაეძაბა, რამოდენიმე ნაბიჯი უკან გადადგა, ზევით აიხედა და თქვა – აქ არიან.

ოთახში ყველა დაიძაბა, გარდა მარკუსისა, ვერაფერს ხვდებოდა, მოძრაობა უნდოდა, მაგრამ ვერ შეძლო, დაინახა როგორ უყურებდა მას აგნესი და თვალს არ აშორებდა. მიხვდა რაც ხდებოდა, ვერ მოზრაობდა.

აგნესის გარდა ყველა დაფაცურდა, იარაღი მოიმარჯვეს.

უცბად, ზევიდან უდიდესი სიჩქარით ჩამოვარდა რაღაცა, საკმაოდ დიდი და შავი. მარკუსის წინ დაეცა და არ ინძრეოდა.

პაუზა.

– მოკალით ! –იყვირა ბორენამ  და ზუსტად იმ წამს, შავი მასა ამოძრავდა, ერთ წამში გაჩნდა მარკუსთან, მიეკრო მას და ჰაერში აიტაცა.

ყველაფერი თვალის დახამხამებაში მოხდა. მარკუსმა ვერაფერი გააცნობიერა, მაგრამ იგრძნო რომ მისი კუნთები მოძრაობის უნარს იბრუნებდნენ.

– ნუ წრიალებ, დაგსვამ მალე – გაიგო მარკმა თათას ხმა და მოდუნდა.

* * *

მარკუსს ისევ ნახევრად ეძინა.

ქუჩის ხმაური ესმოდა.

– ამოვიყვანე, ააფეთქე. – გაიგო მარკმა თათას ხმა.

– გასაგებია – გაიგო გურჯის ხმა, თითქოს შორიდან.

ხოტა ხანი ასე იყვნენ, თვალები გაახილა, თათა უყურებდა და უღიმოდა.

– სამოთხეში ვარ?

– არა – თქვა თათამ. მათ უკან რაღაც აფეთქდა, მარკმა თვალები ისევ დახუჭა…

ისევ სიბნელე.

ისევ მიდიოდა სადღაც.

თითქოს მას ვიღაცა მისდევდა.

– სად ხარ თამარ?   სად ხააარ?

– აქ ვარ! აქ ვარ. ჰაჰაჰააააააააა ჰაჰაა – კისკისებდა ბავშვი.

– მარკუს! – (თათას ხმა)

– აქ ვარ…

– მარკუს !!!!!

– ჰაჰაა….

–მარკუს !!!!!!!!!!!!!!!!

მარკუსი წამოხტა. სიზმარში ხომ არაფერი იყო საშიში, მაშ რატომ ეშინოდა?!

– როგორ ხარ? – იკითხა თათამ და გაუღიმა. ისინი თათას სახლში იყვნენ.

– კარგად, ბევრად კარგად, ვიდრე იმ ნესტიან სარდაფში…

– ყოფილი მეტროა, რუსთავეზე მესამე ხეზი უნდა ყოფილიყო ოდესღაც…

– ააააააა.

პაუზა.

– ააფეთქე ისინი? – იკითხა მარკმა.

– კი, მაგრამ ასე ადვილად ვერ მოვიშორებ თავიდან.

– გურჯი სადაა?

–სანადიროდაა წასული.

პაუზა.

– მისმინე, იმ ბიჭმა, არტურმა რაღაცეები მითხრა… რომ ისინი თქვენნაირებს ხოცავენ ხოლმე… სიმართლეა?

– აბსოლუტურიneck-kiss-hold

– და არ გინდა შენც მომიყვე რამე?

– კი, ოღონდ ეხლა გაჩუმდი – თათა მარკუსს შემოაჯდა და ტუჩებში აკოცა.

თამარი. ნაწილი მეორე

– რა იყო, მშობლებს არ უყვარდი? მარკუსი რატომ დაგარქვეს – თქვა  გურჯმა. თათამ წარბი აუწია.

მარკუსი წამოჯდა, თავზე ხელი მიიდო:

– ბაბუაჩემს ერქვა ასე, მაგიტომ დამარქვეს…

– სულელური ტრადიციები –თქვა თათამ – წამოდი აბაზანას მიგასწავლი.

მარკუსი წამოდგა:

–მარკი დამიძახეთ, უბრალოდ მარკი.

* * *

მარკი ტუალეტში იყო, უკვე დიდხანს.

– მეგონა, ნიშნიანიძეები ამოწყდნენ – თქვა გურჯმა.

– როგორც ხედავ, არა – უემოციოდ უპასუხა თათამ – ხომ იცი რატომ ჰქვიათ ასე? “ნიშნიანის ძე” ქართველებში ეგენი იყვნენ პირველი ნიშნიანები, შემდეგ ავგაროზიშვილებმა და ქორიძეებმა დაიწყეს მათთვის დახმარების გაწევა, დავითის black_eagle_4651af5962f46დროს, ნიშნიანიძეები ხომ მარტო ვერ ართმევდნენ თავს ბინძურებისგან სამშობლოს გასუფთავებას. ეს ბიჭი სუფთა ნიშნიანიძეა, ამიტომაც გულზე არც ქორი ჰყავს და არც ავგაროზი; მხოლოდ ნიშანი.

– რა უნდა ვუყოთ ეხლა?

– არ ვიცი, მაგრამ ის ფაქტი, რომ როდესაც ნარკოდილერის სისხლს ვსვამდი, მისი მოახლოება ვერ ვიგრძენი, ძალიან არ მომწონს. როგორც სხვებს, მასაც აქვს ნიჭი.

* * *

მარკი აბაზანაში იდგა. სარკეში უყურებდა საკუთარ თავს. გული სტკიოდა, უფრო სწორად არ იცოდა, ეს გული იყო, თუ სხვა რამე, კანი ეწვოდა, მაგრამ ამავდროულად რაღაც, შიგნიდანაც სტკიოდა და აწუხებდა.

გულმკერდს შეხედა, ახალი, თითქოს ამომწვარი ნიშანი პულსირებდა. უკვე შავი იყო, ალაგ–ალა მიმხმარი ჰქონდა სისხლი. მარკი ვერ ხვდებოდა, მისი სისხლი იყო თუ თათასი.

როდესაც უგონოდ იყო თათასა და იმ მოხუცის წინ, ყველაფერი ესმოდა, მაგრამ ვერაფერს აკეთებდა, ვერ მოძრაობდა. ასე ხშირად ემართებოდა ბოლო დროს. ღამე, როდესაც იძინებდა, თითქოს მისი სული სხეულს ტოვებდა და თვითონ დაძრწოდა ქალაქში. ხანდახან ძალიან შორს მიდიოდა ქალაქიდან და უდაბურ ტყეში საზარელ სცენებს აწყდებოდა.

მაშ რა? ეს საშინელი არსებები, რომელთაც იგი სიზმრებში ხედავდა, რეალურებია, ვამპირები, მაქციები, ელფები და ქალთევზები?

ერთი სიზმარი გაახსენდა: მისი სული თბილისიდან გავიდა. ჩრდილოეთისკენ წავიდა, ანანურთან გაჩერდა და ჟინვალის წყალსაცავისკენ გაეშურა. წელამდე შევიდა თითქოს წყალში…

ფეხზე შეხება იგრძნო.

ქვევით ჩაიხედა, ქერა ქალის ულამაზესი სახე დაინახა, უღიმოდა.

თითქოს მისი აზრები წაიკითხა, ჩემთან წამოდიო…url

მისი თავისუფალი ნება სადღაც ქრებოდა და იგი უფრო და უფრო იძირებოდა წყალში, მეორე მხარეს მეორე ქალის თავი ამოტივტივდა, ყავისფერი თმები ნაზად ეხვეოდნენ ლამაზ მკერდს…

ორი გოგო მარკს წყალქვეშ მიათრევდა. იცინოდნენ და ეფერებოდნენ ახალგაზრდას… ბოლოს მარკმა ჩაყვინთა წყალში და თვალები გაახილა. დაინახა, რომ გოგოებს ფეხების მაგივრად, გრძელი, მასიური კუდები აქვთ. ქერა გოგონამ ტუჩებში აკოცა. მარკს გაეღიმა. შემდეგ ყავისფერთმიანმაც გაიმეორა იგივე. მარკი უფრო და უფრო ღრმად მიდიოდა წყალში, ქალთევზები კი იცინოდნენ და ეფერებოდნენ. მარკმა თავბრუს ხვევა იგრძნო, გოგოებისთვის ხელის გაშვება მოუნდა, მაგრამ ვერ გაუშვა, ქალთევზებმა როგორც კი იგრძნეს მარკის სხეულის დაძაბვა, მოალერსე სახეები მზაკვარზე შეეცვალათ და მტაცებლურად შეხედეს მას.

ქერამ ბასრი კბილები გამოაჩინა და მისი სახისკენ გაემართა საკბეჩად.

იმ წამს მარკს გაეღვიზა.

ბრრრ… დააჟრიალა ამ მოგონებისგან მას.

თავი ასწია და ისევ შეხედა სარკეში საკუთარ ანარეკლს. სარკეშივე დაინახა, როგორ გაიღო კარი. მიბრუნდა, კარებში თათა იდგა. ისევ მიბრუნდა და სარკეს შეხედა, არავინ იყო იქ მის გარდა.

თათამ თვალები დააბრიალა:

– ჰო ჩვენ არ ვჩანვართ სარკეში.

– რა ჯანდაბა ხდება? სად ვარ, რატომ ვარ?

პაუზის მერე ისევ თქვა:

–ვინ ვარ.

– დაწყნარდი და გამოდი აბაზანიდან. – თქვა თათამ და გავიდა.

* * *

– როგორც უკვე ალბათ, მიხვდი, ვამპირი ვარ – თქვა თათამ და გაუღიმა.

მარკმა წარბი აწია.

– მე? მე ვინ ვარ?

– შენ ხარ ეგრეთ წოდებული ნიშნიანი – თათას თითქოს ყველაფრის მოყოლა არ უნდოდა.

– ეს რაღაცა ჩემს სხეულზე როგორ გაჩნდა?

– ჩემი სისხლი დაგაპკურე და იმიტომ, ყველა ნიშნიანს აქვს ნიშანი…

მარკმა დამთავრება არ აცადა, აშკარად გაღიზიანებული იყო:

– ვიცი, ყველაფერი მესმოდა. რატომ მომიტაცე? ან ჩემზე ამ ცდებს რატომ ატარებ?

– მომისმინე! შენ დაინახე როგორ მოვკალი ბარის უკან ის საცოდავი არსება, რა გეგონა, შენი აზრით, ასე დაგტოვებდი? რომ ქუჩებში იარო დაგიჟივით იყვირო, რომ თბილისში ვამპირი დადის?

– მეც მომკლავ?

– არა, ჯერ არა.

* * *

მარკუსი იჯდა, ხან თათას უყურებდა, ხან მის უცნაურ მოხუც მეგობარს. მერე ისევ თათას, მერე ხელებზე დაიხედა რატომღაც. ისევ გურჯს შეხედა, ისევ თათას.

წამოხტა, გურჯს ამაზე სახე შეეცვალა, თათას რეაქცია არ ჰქონია. აქეთ–იქით სიარული დაიწყო, და უცბად აიღო და კარისკენ გავარდა, კარი დაკეტილი დახვდა. თათა მივიდა, ჰკითხა:

– წასვლა გინდა?

მარკმა თავი დაუქნია, კიო.

თათამ კარი გააღო ამავდროულად თვითონ კედელს ამოეფარა, გარეთ მზე იყო.

მარკი გავარდა.

– რატომ გაუშვი? – კითხა გურჯმა თათას ნდობამოკლებული ხმით.

– თვითონ დაბრუნდება.

– ქორიძეებმა რომ იპოვონ, მერე სად მიდიხარ?

–არ იპოვიან.

გურჯი მძიმედ წამოდგა და მარკს გაეკიდა.

* * *

– მოიცა, სად მიდიხარ? არ გინდა რამე გვკითხო?

– არა, ჰაერი მინდა – თქვა მარკმა.

–ჰო, თავიდან ასე ხდება, როდესაც იგებთ, ეგრევე განერვიულდებით ხოლმე და ცუდად ხდებით –თვალი ჩაუპაჭუნა გურჯმა მარკს.

– შენ თვითონ რა გქვია?

– გურჯი.

– გურჯი? და მე დამცინოდი სახელზე?

– ჰო რა იყო, 21–ე საუკუნეში ტეხავს მარკს რომ გარქმევს მშობელი.

– შენ ხომ დაგარქვეს გურჯი მეოცეში, ასე რომ არაფერია.

– მეოცეში არ დაურქმევიათ, და საერთოდაც არაა ეს ჩემი ნამდვილი სახელი.

– მოიცა, მოიცა, შეიძლება ძალიან ცუდად გამოიყურები, მაგრამ ას ოცი წლის ვერ იქნები შენ – ისტერიულად გაეცინა მარკს.

– წამოდი, რაღაცას განახებ –თქვა გურჟმა და პარკის მოუწესრიგებელი, მიტოვებული ადგილისკენ გაეშურა.

როდესაც გადაწყვიტა, რომ საკმარისად შორს იყვნენ და გარშემო არავინ იყო, გურჯმა ტანსაცმლის გახდა დაიწყო.

– მოიცა – თქვა შეშინებული ხმით მარკმა – არ მაინტერესებს – და წასასვლელად გაემართა.

– დაწყნარდი, უბრალოდ არ მინდა ტანსაცმლის დახევა – მიუხედავად იმისა, რომ გურჯი საკმაოდ ასაკიანი იყო, მისი ტანს არაჩვუელებრივი სიდიდისა და სიძლიერის კუნთები ამშვენებდნენ – კარგი, ნელ–ნელა დავიწყებ, რომ არ შეგეშინდეს.

მარკმა თვალები დააბრიალა.

გურჯმა მარჯვენა ხელი განზე გაიშვირა, მარკუსმა შეხედა მას, თავიდან არაფერი ხდებოდა, გურჯმა სახე დაძაბა, მისი ხელი ნელ–ნელა იზრდებოდა, უფრო ბანჯგვლიანი და უხეში ხდებოდა, ბოლოს თათად გადაიქცა, და გურჯმა იგი ძირს დადო, უფრო სწორად კი, მისით დააბიჯა, შემდეგ თავისი დიდი, ეშვებიანი კბილებით გაუღიმა მარკს.

– გავაგრძელო თუ საკმარისია? – ჰკითხა მან.

მარკუსი შოკისგან ძირს დაენარცხა.

– მოკლედ, მე ვარ მაქცია. ვარ 304 წლის. თათა ბევრად უფრო ასაკიანია. არც მკითხო რამდენისაა.

– ღმერთო ჩემო!!! ცუდად ვარ.

– აი ღმერთს თავი დაანებე, არასდროს არავის ეხმარება – ირონიით უთხრა გურმა – შემი ნამდვილი სახელი არის აზადი, თუმცა ეს სახელი დიდი ხანია არავის დაუძახებია ჩემთვის. მაქციად რაც ვიქეცი, მას შემდეგ ბევრი დრო გავიდა.

– როგორ მოხდა ეს ყველაფერი?

– 1709 წელი იყო. ვმოგზაურობდი. ჩუმად ვიყავი საქართველოში ჩამოსული. მაშინ ქართველებს ძალიან უჭირდათ. საკმაოდ. მართალია ამის მერე კიდევ უფრო მეტი პრობლემები შეგვექმნა, მაგრამ ამას არ აქვს მნიშვნელობა.

მოკლედ, როდესაც აქ ჩამოვედი, ტფილისში, 19 წლის ვიყავი, მომწონს როდესაც ამ ქალაქს ასე ვეძახი – გურჯმა საიდანღაც ჩიბუხი ამოიღო და მოწევა დაიწყო – თათას უცნაურად შევხვდი, მაშინ მას თამარს ეძახდნენ. საქართველოში მაშინ, როგორც გითხარი დიდი გაუგებრობა იყო ვინ ვის ან რატომ მართავდა, ვერ გაიგებდი.

სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ, ღამე მიყვარდა სეირნობა. ერთ ღამეს მშვენიერი ქალბატონის სილუეტი დავინახე, სადღაც მიდიოდა სწრაფი, დარწმუნებული ნაბიჟით. ევროპულად გამოიყურებოდა, გამიკვირდა, ევროპელი ქალი, თანაც შუაღამისას, თანაც თბილისში.

tumblr_mpt9stUlF51r6w3qso1_1280გავყევი, მაგრამ ცოტა ხნის შემდეგ შევამჩნიე, რომ მარტო მე არ მივყვებოდი, ჩემსა და თამარს შორის კიდევ სამი მამაკაცი მიიპარებოდა, სპარსულ ტანსაცმელში. ვიცოდი რითიც უნდა დამთავრებულიყო ეს ყველაფერი, უფრო სწორად მეგონა რომ ვიცოდი. შემეცოდა გოგონა და გავეკიდე, იქნებ თავისიანის შერცხვეთთქო. მამაკაცებმა შეუხვიეს და ორი ნაბიჯი მაკლდა შესახვევამდე, როდესაც კივილის ხმა გავიგე, ვიცოდი რომ მიუსწრეს, მათკენ გავექანე… მაგრამ რა დავინახე !!! არავნ არავის აუპატიურებდა! მხოლოდ ჩემი ევროპელი ქალი იდგა, ორივე ხელში მოშიშვლებული იარაღი ეჭირა, მის გარშემო კი სამი არსება იყო, რაღაცეები მგელსა და დათვს შორის, დიდები, ისეთები როგეორებიც არასდროს მენახა. ერთ–ერთი მგელი, ყველაზე დიდი, შავი, წამოხტა და მისკენ გაექანა, არ ვიცოდი რა მექნა, თათამ ხმალი მოიქნია და მხარში დაჭრა. დანარჩენი ორი მგელი მისკენ ერთდროულად გაექანა, არ ვიცოდი რა მექნა და გამოვვარდი, ძირიდან დიდი ქვა ავიღე და მათკენ გავექანე, რაც ძალი და ღონე მქონდა ლოდი ჩავუბაგუნე თავში ერთ–ერთს. მეორე თათამ მოკლა. მე შემომხედა, გამიღიმა, მადლობა მითხრა, მისი ეშვები დავინახე, უეცრად კი საშინელი ტკივილი ვიგრძენი მხრიდან კისრამდე, თათას გაბრაზებული სახე და ხმლის ბზინვარება უკანასკნელი რამ იყო, რაც იმ ღამიდან მახსოვდა.

პაუზა.

მხოლოდ სავსე მთვარეზე ვიღვიძებთ, ისიც მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ გადავრჩით. მე გადავრჩი, მაგრამ ჩემი სხეული ბერდება, უფრო ბებერი იმედია არასდროს ვიქნები, ხომ ხვდები.

– ვხვდები, არ გინდა, ცუდად გამოიყურებოდე. თათა მოგწონს.

– ჰაჰ, არა არ მომწონს. დედაჩემია.

– რააააააა? – თვალები გადმოკარკლა მარკუსმა.

– ჰო, მას შემდეგ, რაც მოვკვდი და თავიდან დავიბადე, დედასავით მივლიდა, მზრდიდა, მასწავლიდა.

– აააა, ეგ იგულისხმე…

–ჰო, ისე, რომ იცოდე, ვამპირები ბავშვებს ვერ აჩენენ – თვალი ჩაუკრა გურჯმა მარკს.

– წავიდეთ, ალბათ თათა გველოდება და არ იცის სად ვართ.

– დარწმუნებული იყავი, ყოველი სიტყვა გაიგო ჩვენი დიალოგიდან.

თამარი. ნაწილი პირველი

ის თბილისის ღამის ქუჩებში თამამად მიაბიჯებდა, მიუხედავად იმისა, რომ მის ეზოში ბნელოდა, არაფრის ეშინოდა. თამამად გამოვიდა მუდამ ფსელის სუნით აყროლებული არკიდან, გზა გააგრძელა. ქუჩა ეზოსგან ისე განსხვავდებოდა, როგორც დღე ღამისგან. მოძრაობა არ ჩერდებოდა, სხვადასხვა ფერის ნათურებით მორთული ვიტრინები და ქუჩის განათება საერთო, თვალწარმტაც იერს ქმნიდა. ის ისე უყურებდა თავის მშობლიურ ქალაქს, თითქოს იგი სულაც არ ყოფილიყო მშობლიური, ალბათ იმის გამო, რომ დიდი ხანი არ იყო ნამყოფი თბილისში. ყველა გაშმაგებით უყურებდა მას. რათქმაუნდა, იშვიათად თუ შეხვდებოდით ასეთ ლამაზ გოგონას, თუმცაღა თვითონ იცოდა, რომ სულაც არაა გოგონა.

გზაჯვარედინზე იდგა, უყურებდა უაზრო შუქნიშნებს. მისთვის დროს მნიშვნელობა არ ჰქონდა. გარშემომყოფი ადამიანებისთვის კი, როგორც ჩანს, უდიდესი. გზის გადასვლა დააპირა. აზრებით სხვაგან იყო,  მანქანის მოახლოება იგრძნო, მაგრამ არც კი სცადა და არ გაერიდა მას. მანქანამ დაარტყა, მისი შავ ლაბადაში შემოსილი სხეული რამოდენიმე მეტრით წინ გაისროლა სპორტულმა მანქანამ.

თ-მ თვალები ერთ წამში გაახილა, მისკენ ორი ბიჭი მორბოდა, უფრო სწორად, ერთი მორბოდა, მეორე კი საკუთარ თავს მოათრევდა.

– როგორ ხართ, იკითხა ფხიზელმა ბიჭმა, როდესაც თ-ს გახელილი თვალები და ზუსტი რეაქციები დაინახა. – თვალებს ვერ ვუჯერებ, მეგონა მოგკალით!!!

– სხვა შემთხვევაში ასეც მოხდებოდა. შემდეგში ფრთხილად ატარე! – თქვა თ–მ და წასვლა დააპირა.

ბიჭმა უცნაურად შეხედა.

– ნამდვილად კარგად ხართ? იქნებ საავადმყოფოში წაგიყვანოთ? მისი მთვრალი მეგობარი მოვიდა.

-დაანებე თავი, ვერ ხედავ, კიდიხარ?

– გააჯვი! შენი ბრალია ყველაფერი წილო. – შემდეგ ისევ “გოგონას” დახედა, რომელიც უკვე ფეხზე იდგა.

– სახლში წადი, ოღონდ მშვიდობით იარე. – უტხრა თ–მ.

–მოიცა რა გქვია?

– თათა შეგიძლია დამიძახო. – მან უეცრად ბიჭების უკან გაიხედა და თვალები გაუფართოვდა – ეს რა არის!!! – ბიჭები მიტრიალდნენ, მაგრამ ვერაფერი დაინახეს, უკან რომ მობრუნდნენ, თათა აღარ იყო.

* * *

– მას თითქოს ნიშანი ჰქონდა – დაარღვია თათამ სიჩუმე.

– დარწმუნებული ხარ? – იკითხა მოხუცმა.

– კი, გურჯ.

– არ ვიცი. ასეთები დიდი ხანია აღარ მინახავს. მე კი შენ თვითონაც იცი რამდენი ხანია ვცოცხლობ.

–მართალი ხარ, მე აგერ უკვე 250 წელია არ მინახავს ნიშნიანები.

– მგონი მაინც თვალყური უნდა ვადევნოთ.

– გეთანხმები, – თათა ადგა და გურჯს შუბლში აკოცა, აი ისე დედები შვილებს რომ კოცნიან ხოლმე – სანადიროდ უნდა წავიდე.

* * *

07ღამის კლუბი…

მუსიკა…

სასმელი და ნარკოტიკი…

თათას სექსუალური წითელი კაბა ეცვა. მოკლე და მოტკეცილი. მუქი თმები აწეული ჰქონდა, ისე რომ მისი ტატუს ნაწილი ჩანდა კისერზე. ოდესღაც ლურჯი თვალები წითლად ანათებდნენ. სწყუროდა, ძალიან სწყუროდა. ადამიანის სისხლი დიდი ხანი აღარ დაელია. ასე.

საავადმყოფოებში დადიოდა ხოლმე. და ძარცვავდა. საშინელი გრძნობა იყო. ჯერ ერთიც, ავადმყოფებს სისხლი ისედაც არ ჰყოფნიდათ და დონორებიც არ იყვნენ მრავლად. მეორე, მაცივრის სისხლი საზიზღარი იყო, არ შეედრებოდა, სისხლძარღვებიდან მომჩქეფარე, თბილ სისხლს.

– არაჩვეულებრივად გამოიყურებით – თათას ღიპიანი 30–ოდე წლის მამაკაცი მიუახლოვდა.

“ქონებით მაინც ვიკვებებოდე” – გაიფიქრა თათამ, მაგრამ ბიჭს ღიმილით უპასუხა.

– შემიძლია რამეზე დაგპატიჟოთ? – თქვა ღიპიანმა.

– კი, ოღონდ სუფთა ალკოჰოლურზე – ცივი, მეტალის ხმით უთხრა თათამ.

ორი ჭიქის მერე თათამ გაიფიქრა: “დროზე უნდა გავიყვანო გარეთ, სანამ ალკოჰოლი მის სისხლში არ გადავა და სადილს არ გამიფუჭებს.” ხოლო ხმამაღლა თქვა:

– იცი, არ მომწონს ეს ხმაურიანი ადგილი. იქნებ სადმე უფრო ჩუმ ადგილას გავიდეთ, და განვმარტოვდეთ? – და ეშმაკურად გაიღიმა.

–ჰაჰააა! რატომაც არა – თქვა ღიპიანმა, შემდეგ ვიღაცას მოუხმო, ყურში რაღაც ჩასჩურჩულა, თუმცა თათასთვის ჩურჩული არაფერი იყო, მის სოპერსმენას ყველაფერი ესმოდა, პატარა ჩამიჩუმიც კი. – ნარკოტიკის კვალი რომ არ დარჩეს ბარში, ვინმე თუ გაიპარა, იცით რაც უნდა უყოთ.

კარაბთან მივიდნენ, თათას მოეჩვენა, რომ კუპეში ნაცნობი სახე დაინახა. ნიშნიანის სახე. არ გაჩერდა და გავიდა.

* * *

– აუ რა მაგარი ხარ! – ღიპიანს თათა ბარის შიდა ეზოში, კედელზე ჰყავდა მიყუდებული და კისერში კოცნიდა.

– ჰო?

–ჰო!

– ახლა შენ ვნახოთ როგორი ხარ ! – თათამ პირი გაღო, ბასრი ეშვები გამოაჩინა და ეუცრად, ერთ წამში უკბინა ღიპიანის არტერიას. თბილი სისხლი შეიგრძნო, სმა დაიწყო, ხარბად და შეუჩერებლად. გრძნობდა როგორ ილეოდა მის ხელში მამაკაცის სიცოცხლე, მაგრამ არაფრის გაკეთება შეეზლო. ვერ იკავებდა თავს, მას სისხლი სწყუროდა, მის გარეშე ვერ არსებობდა. ამიტომაც დადიოდა ასეთ ადგილებში სადაც მხოლოდ სულიერად გახრწნილი ადამიანები იყვნენ. სისხლი სისხლია, არ აქვს მნიშვნელობა კარგი თუ ცუდი ადამიანის სისხლს სვამ. მაგრამ ჯობია ცუდი მოკლა. კი თათა მკვლელი იყო. ოღონდ იგი საკუთარი თავის გადასარჩენად კლავდა სხვას.

გაძღა.

ღიპიანის სისხლგამოცლილი სხეული ძირს დაეცა.

თათა მთლიანად წითელი იყო. მისი პირიდან სისხლი წვეთდა, სისხლის რუები წითელ კაბაში გადადიოდნენ და ნაჭერს უერთდებოდნენ.

თათა გაშტერდა. მის წინ ნიშნიანი იყო.

– ჯანდაბა – თქვა მან.

* * *

– ჯანდაბა, რა ხდება აქ? – იკითხა ბიჭმა.

– რა გინდა აქ? რა დაინახე?

–ყველაფერი – ბიჭს შიში არ ეტყობოდა, მაგრამ აშკარად განერვიულებილი იყო. აბა რა იქნებოდა, მის თვალწინ, პატარა კოხტა გოგონამ 190 სანტიმეტრი სიმაღლის და 120 კილოს კაცი სისხლისგან დაცალა, თვითონ კი მშვენივრად იყო.

თათას ერთი წამი დასჭირდა გადაწყვეტილების მისაღებად. გაექანა ნიშნიანისკენ და…

* * *

– რატომ მოიყვანე აქ? – თქვა გურჯმა.

– რა ჯანდაბა მექნა აბა? – უპასუხა თათამ – ნიშანი უნდა შევუმოწმო.

თათამ გონებადაკარგულ ბიჭს პერანგი შეუხსნა. გულმკერდი თითქმის უთმო ჰქონდა. გაეღიმა. იქ სადაც გულია, მარჯვენა ხელით ჯვარი გამოსახა, ხოლო მარცხენა ხელი პირთან მიიტანა, უეცრად ჩაკბიჩა და სისხლი გულზე დააწვეთა.

ბიჭი კრუნჩხვებში ჩავარდა . იქ სადაც ჰაერში თათამ ჯვარი გამოსახა, მართლაც, წითელი, ჰაეროვანი, თითქოს ბურუსისგან შემდგარი ბოლნური ჯვარი გამოისახა, შემდეგ ბიჭს გულზე მიეკრო და იქ სისხლისგან გაშავებულ მასასთან ერთად მოძრაობა დაიწყო. შავი მასა ნელნელა ჩერდებოდა და წრეს ემსგავსებოდა, ამ წრეში ბოლნური ჯვარი გამოისახა, წრის გარშემო, ჯვრის ყოველ ქიმთან სამი სხვადასხვანაირი სამკუთხედი გამოისახა, მათ გარშემო კი შემდეგი წრე და უცნაური, როგორც მომავალში ამ “ტატუს” მფლობელს მოეჩვენება იეროგლიფები.

თათას კმაყოფილი სახე ჰქონდა, თითქოს თავისი სიმართლე დაამტკიცა.

ბიჭმა თვალები გაახილა.

– რა გქვია? – კითხა თათამ.

– მარკუსი. – თათამ და გურჯმა ერთმანეთს გადახედეს.

–მარკუსი. – უნდობლობით წარმოთქვა თათამ.

– ჰო მარკუსი, მარკუს ნიშნიანიძე.

Copy of AristotelianElementSymbols

ბათუმი – ჩემი ახალი სიმპატია

აჭარა ულამაზესი ადგილია, მთა და ზღვა ერწყმის ერთმანეთს. ბანალური ტექსტია ვიცი, მაგრამ ასეა. ბევრჯერ ვყოფილვარ ბათუმში სამსახურეობრივი მოვალეობების შესრულებისას, მაგრამ არასდროს მქონია საკმარისი თავისუფალი დრო, რომ კარაგდ დავკვირვებოდი ქალაქს და ბათუმელების ყოფა–ცხოვრებას. და ერთხელაც, გამიმართლა და ბევრი თავისუფალი დრო აღმომაჩნდა. აქ ყველაფერი სხვადასხვანაირია და საინტერესო! აღფრთოვანებული ვარ ქალაქ ბათუმით! ტურისტებს ღამის ბათუმის იპრველად დანახვისას უჩნდებათ კითხვები: დუბაიში ვართ? მომავალში ვართ? ასეთ ეფექტს ახდენს ღამის ბათუმი უცხოელებზე.

ბათუმის პლიუსები:

ძალიან ბევრ ადამიანს აქვს ტატუ – ვერსია რატომ: აქვთ მეტი შესაძლებლობა გამოაჩინონ შიშველი სხეული და შესაბამისად, მარიაჟობენ.

პატარა კუსკუსა სახლები (რომლებიდანაც ერთ–ერთი მომწონს და მინდა ვიყიდო (ოცნებას კაცი არ მოუკლავს))

არქიტექტურა – ანგლიკანური სტილი და მოდერნი. თითქმის არ არის საბჭოური კორპუსები, რაც ქალაქს ძალიან ლამაზს ხდის. პატარა ლამაზი ქუჩები და პარალელურად ცათამბჯენები. მხოლოდ ბათუმის ტექნიკური უნივერსიტეტი რად ღირს!

ველოსიპედები ^_^ – მართალია არ ვიცი ველოსიპედის ტარება/მართვა, მაგრამ სიამოვნებით ვისწავლიდი და ძალიან მოსახერხებელია მწვანე ველოსიპედების სერვისი, იღებ ველოსიპედს და ქალაქის ნებისმიერ ადგილში ტოვებ შემდგომ.

სხვადასხვა ხალხი ❤ ხალხი მართლაც ძალიან სხვადასხვანარია შეიძლება ითქვას რომ ეს ქალაქი ყველაზე ინდივიდუალისტურია. ყოველ შემთხვევაში მე ასე მომეჩვენა. ხამებივით არ გიყურებენ და უცხოელის დანახვაზე პირი ღია არ რჩებათ. არასდროს მქონია ისეთი უსიამოვნო სიტუაციები, როგორიც მაქვს ხოლმე გორში, ქუთაისში, სადაც თითქოს 99% გაუნათლებელი და განუვითარებელია.

ხალხი ხშირად სვამს რუსულ სიტყვებს საუბარში (არ ვარ პრო–რუსული, მაგრამ რაღაცნაირად მაინც მხვდება გულზე და თან თბილად, ის რომ ნებისმიერი ახალგაზრდა რუსულენვან უცხოელს ადვილად მიასწავლის გზას, თბილისელებისგან განსხვავებით) – ვერსია რატომ – რადგანაც ბათუმში დასასვენებლად ბევრი რუსულენოვანი ტურისტი ჩამოდის, იქაურები ერთმანეთშიც საუბრისას რთავენ რუსულ სიტყვებს, ასეთნაირად რომ მიიქციონ ტურისტების ყურადღება და ერთგვარად უთხრან: მე რუსული ვიცი, შეგიძლია მოხვიდე და გამეცნო, შემდეგ ფინჟან ყავაზე დაგპატიჟებ და მერე ვნახოთ 3:)

მინუსები:

ბათუმის ღვთისმშობლის საკათედრო ტაძრის მსახურ/პერსონალი – ვიცი რომ საქართველოში ასეთი წესია (ოღონდ თვითონაც არ იციან რატომ) რომ ქალი უნდა შევიდეს კაბით და კაცი შარვლით. ანუ ყველა ქალი ვალდებულია უკვე ტაძართან მოვიდეს კაბაში, ხოლო კაცი შარვალში. ზოგიერთ ტაძარში (ალავერდში, სვეტიცხოველში, გერგეთში) არის სპეციალური კაბები, რომლებიც ტურისტმა ან ნებისმიერმა ადამიანმა შეიძლება გამოიყენოს და მოიხვიოს კაბად, ალავერდის გარდა კაცებსაც აძლევენ უფლებას, მოიხვიოს ფარტუკი და “კაბიანი” შევიდეს ტაძარში, თუკი მას შორტი აცვია. აი ბათუმში კი ცუდად გვაქვს საქმე ამასთან. ტურისტს შეიძლება უბრალოდ არ ჰქონდეს შორტის ან მოკლე ქვედაბოლოს გარდა რაიმე სხვა წამოღებული, მამაკაცს კი ბრიჯი/შორტი. შესაბამისად, ვისაც აქვს გრძელი შარფი/პარეო ან რაიმე სხვა რაც შეიძლება გამოიყენო ადამიანმა ასეთ სიტუაციაში, როდესაც ტაძარში არ არის “ფარტუკები” და ტურისტების ჯგუფი სათითაოდ შედის ტაძარში, კაცებს “კაბებში” არ უშვებენ. როდესაც ვკითხე ტაძრის ცერბერს, თუ რატომ არ შეიძლება კაცმა მოიხვიოს პარეო და ისე შემოვიდეს, მან მითხრა: აბა კაცი კაბაში როგორ წარმოგიდგენია? მე კი ვუპასუხე: ქრისტეს აბა რა ეცვა შენი აზრით? მან უბრალოდ პირი დააღო და ცარიელი, ჩამქრალი თვალებით მოგვაშტერდა. Whatever. ტურისტ მამაკაცს ვურჩიე თუ დრო და სურვილი ექნება, სასტუმროში გამოიცვალოს და საღამოს მოვიდეს შარვალში. არადა როგორი ლამაზია ^_^

მეორე, ახალგაზრდები საუბრობენ მხოლოდ ფულზე – უფრო სწორად ფულის უკმარისობაზე. მაგალითად, გოგონები მოდიოდნენ (საიდანღაც) და გაშმაგებულები ითვლიდნენ რამდენი დახარჯეს მაკდონალდსში (უმჯობესია ეგ შხამი საერთოდ არ ჭამონ). ამას გარდა, ბევრჯერ მომისმენია 15–17 წლის ბავშვები წუწუნ, რომ ფული არ აქვთ. და რადგანაც ბათუმი არის ქალაქი, რომელიც ყველაზე კეთილმოწყობილია ფულის დასახარჯად, ასეთ ქალაქში ცხოვრება უფულოდ საკმაოდ ძნელია, მაგრამ პრობლემა ალბათ უფრო არა ზოგადად, ქალაქის სიღარიბეში, არამედ ახალგაზდრების დაუსაქმებლობაშია.

ბოლო დროს გაუარესებული კრიმინალური მდგომარეობა – იმედი მაქვს ეს მოვლენა დროებითია და მალე სიტუაცია შეიცვლება.

ეკოლოგია დაბინძურებისკენ მიდის უსაშინლესი ტემპებით –  ამას ალბათ არა მხოლოდ ცალკე პოსტი ან ბლოგი უნდა, მთელი საიტი, დიდი დიდი ბრეინვოშინგი და ხალხის შეჯანჯღარება. ასე რომ შემდეგ შეხვედრამდე.

ჩაო!

ჩემი უსახელო რომანი. თავი მეექვსე და უკანასკნელი

– სასამართლო? – თქვა მარიკამ – რა რამე დავაშავე?

ღმერთების სახეებზე უკმაყოფილო გამომეტყველება აღიბეჭდა.sorrow_by_lunatic_attitude-d5lm6pb

სიმპატიურმა, სხვებზე სწრაფმა და მარდმა ბიჭმა ლაპარაკი დაიწყო:

– მარიამ, თვლი თუ არა, რომ მთელი შენი ცხოვრების განმავობაში, ყველაფერს სწორად აკეთებდი, ისე როგორც ეს საჭიროა?

ყველა მარიკას მიაშტერდა.

მარიკა არ ფიქრობდა სად არის, ან რატომ, ან ვინ არიან ეს უზარმაზარი არსებები. უბრლოდ უნდოდა აქედან წასვლა, უნდოდა რომ ბუმბერაზებს გაეშვათ იგი, უნდოდა დედამიწაზე დაბრუნება, თუმცაღა არ იცოდა, იქ იყო თუ არა.

– გვიპასუხე – უთხრა შავთმიანმა, წელზე ხმლიანმა კაცმა.

მარიკა ოდნავ დაიბნა, მაგრამ შემდეგ შემართებით უპასუხა:

– კი.

ღმერთებმა გაიცინეს.

ქალმა, რომელმაც პირველად დაილაპარაკა, თქვა:

– შენს გარშემო რამდენი ადამიანი არის უბედური? რამდენი მოკვდა? რამდენი მოკვდა შენს გამო?

–ასეთი არაფერი ჩაგვიფიქრებია! – თქვა მის გვერდით მჯდომარე კაცმა, რომელსაც მარიკამ პირობითად ზევსი შეარქვა. უყვარდა ბერზნული მითოლოგია და ეს არსებები მას დაუკავშირა.

– მართლაც – თქვა ათენამ.

– არ ჩაგიფიქრებიათ?! – გაიკვირვა მარიკამ.

– ჰო, მცირეს აგიხსნი, – დაიწყო წითურმა ქალმა, მარიკას აზრით დემეტრამ, ნაყოფიერებისა და მიწათმოქმედების ქალღმერთმა –  ყველა ადამიანზე ვახდენთ გავლენას, მაგრამ საბოლოო არჩევანი თქვენზეა. შენ ჩაფიქრებული იყავი, როგორც თავისუფალი, თამამად მოაზროვნე და ნიჭიერი ადამიანი, და ასეც არის, მაგრამ ჯერ ჯერობით შედეგი უარყოფითია.

– არ გგონიათ, რომ გარემოა მძღნერი? – თავხედურად თქვა მარიკამ.

თორმეტივეს სხვადასხვა რეაქცია ჰქონდა. ბრაზი, სარკაზმი, იმედგაცრუება, იმედი და უბრალოდ დადებითი დამოკიდებულება.

მამაკაცი, რომელსაც მუქი ლურჯი თმა ჰქონდა, ფეხზე წამოდგა, და მარიკამ საბოლოოდ იგრძნო თავისი მიზერული ზომა. პოსეიდონმა საუბარი დაიწყო:

– ეს გოგონა მართალია! ჩვენ არ ვავლენთ არანაირ ზეგავლენას ადამიანებზე, აღარ ვენახვებით მათ, შენი გამოცხადება დედამიწაზე ორი ათასი წლის წინ ძვირფასო აპოლონ, უშედეგო აღმოჩნდა.

– არათუ უშედეგო, უკუშედეგის მომტანი – წარბი აწია აფროდიტემ.

არესმა ჩაიცინა და ხმალი გაისწორა.

პოსეიდონმა განაგრძო:

– თუ ადრე შეგვეძლო, მეტი ზეგავლენის მოხდენა და მანიპულაცია, ასეთუ ისე, ახლა რატომ აღარ ვაკეთებთ ამას?

ათენამ წარბი აწია და მოუჭრა:

– თუ გახოვს, პატივცემულო ბიძა, ჩვენ ადამიანებს ტავისუფალი ნება ბოლომდე მივეცით და მხოლოდ მათ ხასიათებს ვაკორექტირებთ დაბადებამდე, სანამ ისინი სულს მიიღებენ. და გახსოვს, რატომ გავაკეთეთ ეს? რატომ დავიტოვეთ მხოლოდ ზედამხედვლების როლები? რომ აღარ ყოფილიყო ომი, რომ ისინი თვითონ განვითარებულიყვნენ, რომ საკუთარი ზალებით მიეღწიათ რამისთვის! და არა ჩვენი მარიონეტები ყოფილიყვნენ სამუდამოდ.

ჰერმესმა მკვახედ უპასუხა:

–ჰმ, თორემ არ არის ომები?!

ყველა დადუმდა.

–დიახ! ომები არის! – შეკივლა მარიკამ გიგანტებს – მაგრამ ნახეთ, რამდენი წინსვლაა, რამდენი რამე მოიგონა კაცობრიობამ, სულ თვითონ, თავისი თვინებით, შეიძლება ერთეულები არიან ის ადამიანები, ვინც სიკეთეს სჩადის, და უმრავლესობას ბოროტების მხარის დაჭერა სურს, მაგრამ სიკეთე ყოველთვის გაიმარჯვებს, იგი ხომ იმარჯვებდა ამდენი საუკუნის განმავლობაში, თქვენი დახმარებით ან თქვენი დახმარების გარეშე. ყველაფერი, რასაც კაცობრიობამ მიაღწია უკანასკნელი საუკუნის განმავლობაში, შეიძლება სისულელედ გეჩვენებოდეთ, თქვენს შესაზლებლობებთან შედარებით, მაგრამ დაფიქრდით, ესეც ბევრია ხალხისთვის. ეს ფანტასტიურია! არავინ წარმოიდგენდა თუნდაც 1880 წელს, ქრისტეს, ანუ აპოლონი შობიდან რომ ჩვენ მთვარეზე ვივლიდით, ეს კი, რასაც ეხლა ვხედავს, საერთოდ წარმოუდგენელი არის დედამიწის მოსახლეობის უმეტესობისთვის!

ჩვენთან ბევრი ცუდი რამ ხდება, მარგამ არასდროს დაივიწყოთ ის კარგი, რაც გვახლავს ადამიანებს. სიყვარული, თანადგომა, ერთობა. ამის გარეშე არაფერი ვიქნებოდით. – მარიკას გიგა გაახსენდა.

– ჰო, სიყვარულს რაც შეეხება, შენს უკანასკნელ სასიყვარულო კვარტეტზე რას გვეტყვი? – იკითხა არტემიდემ.

– არ მგონია, რომ რამე არ იცოდეთ.

–ამ საქციელისკენ რამ გიბიძგა? – ჰკითხა მარიკას თეთრ სამოსში გამოწყობილმა ქერა ლამაზმანმა – აფროდიტემ.

–ამაში ვერაფერს ვხედავ „ისეთს“ – უპასუხა მარიკამ – შენ მაინც უნდა გესმოდეს ჩემი.

ჰესტიამ შუბლი შეკრა. პოსეიდონმა კი ჩაიცინა.

არტემიდემ განაგრძო:

– ეს საკითხი, შეიძლება ითქვას, რომ უშუალოდ მე მეხება. ყოველ ადამიანს, თავისი მეორე ნახევარი უპროგრამირდება, ვისთანაც ის იდეალურ ურთიერთობას შექმნის. შენ რამოდენიმეჯერ ასცდი ამ ადამიანს, არ ვიცი ასე რატომ გამოვიდა. მაგრამ იმედია, მალე შეგახვედრებს ფორტუნა მას.

– მემგონი, გოგონამ ძალიან ბევრი ნახა უკვე, არ მინდა მისი ბრწყინვალე ტვინი ამით გადავავსოთ – თქვა ათენამ.

– ხომ იცი, ეს ადვილადაა, გამოსწორებადი, თვალი ჩაუპაჭუნა ჰერმესმა.

– რათქმაუნდა, მას არაფერი ემახსოვრება, რომ დაბრუნდება, მაგრამ კვალი მაინც უნდა დარჩეს – გახედა ჰერამ ათენას. მანაც თანხმობის ნიშნად თავი დაუხარა.

Aphrodite_Venus_Greek_Goddess_Art_04– რა? მოიცათ? სად ვბრუნდები? აქ უკვე მომწონს! რა კვალი? კიდევ მინდა რაღაცეები გკითხოთ! ვინ ხართ? რატომ აკეთებთ ამ ყველაფერს?.. – კიდევ ბევრი კითხვა ჰქონდა, მაგრამ უცებ იგი უკან დაიძრა, თითქოს გამჭვირვალე პიედესტალზე იდგა და იგი უკან წაიღეს.

უეცრად სხვა შენობაში აღმოჩნდა. მის გვერდით, თავისივე ზომის აფროდიტე დაინახა. იგი უღიმოდა. წინ დიიდ შავი კარი იყო.

–ეს რა არის? – შეძრწუნდა მარიკა.

– ნუ გეშინია, არაფერი საშინელი. შვენ კეთილები ვართ. აქ შეგიძლია შენი მეგობარი იხილო, ოღონდ ცოტა ხნით.

– გიგას არ დააბრუნებთ?!

– არა, სამწუხაროდ, მისი მიწიერი გარსი ძალიან დაძიანდა. მაგრამ ნუ ნრვიულობ, ის აქაც კარგად იქნება.

მარიკამ ნაძალადევად გაიცინა. აფროდიტე აორთქლდა.

კარი გაიღო, მარიკამ იქ არაჩვეულებრივი სილამაზის ჯუნგლები დაინახა, სადაც ხეები ცას ებჯინებოდნენ და მისი მაცხოვრებლები თითქოს უდარდელები და  მუდამ ბედნიერები იყვნენ.

მარიკასკენ ოქროსფერ სამოსში გამოწყობილი გიგა გამოეშურა. ჩაეხუტა, ყველანაირი სეხის, სიბილწისა და ეროტიკის გარეშე. ძმურად. უღიმოდა, თვითონაც ბდნიერი იყო.

– მიხარია რომ აქ ხარ – თქვა მან.

– დიდი ხნით არ ვარ…

– ვიცი – და ისევ გაუღიმა – აქ ყველაფერი სხვანაირადაა, ძალიან მომწონს, ცუდი ხალხი აქ არ ხვდება, ისინი ისევ დედამიწაზე რჩებიან და სანამ არ ისწავლიან სიკეთეს, აქ არ მოხვდებიან. აქ ადგილი ყველასთვისაა. დიდი ხანი არ ვარ აქ, თუმცა არც ვიცი რა არის დიდი ხანი. უკვე. ნებისმიერ ვარიანტში, შენც აქ მოხვდები, ვიცი უეჭველი. ტყუილად არ გაბრუნებენ უკან.

– ეს სამოთხეა?!

–შეიძება ითქვას, რომ კი. – ისევ ანგელოზურად გაუღიმა გიგამ.

– ჰო მაგრამ, რომ არ მეცოდინება, რომ სამოთხე არსებობს, როგორღა ვიქნები კარგი, ან ყველა სხვა, როგორ იქნებიან ისინი კარგები, როგორ მოიქცევიან სწორად?!

– ზუსტად ამაშია საქმე, სწორად უნდა იქცეოდე, არა იმისთვის რომ აქ გაინაღდო ბილეთი, არამედ უბრალოდ, შენთვის. სიმართლე გითხრა, არ ვიცი რატომ მოვხვდი აქ, ალბათ იმისთვის რომ ხალხი გადავარჩინე დახრჩობას ოდესღაც.

–რაა?

–ჰო, მაპატიე არ მომიყოლია შენთვის არასდროს…

– არაუშავს, გპატიობ – და მარიკამაც გაუღიმა.

– იმედია აქ შევხვდებით ისევ. მე არ დამავწდები.

– მე რომ დამავიწყდება ეს ყველაფერი?! – მარიკას ცრემლი მოადგა. გიგამ თითით აიღო და იგი უმალვე გადაიქცა ყვითელ ბრილიანტად. საიდანღაც გამოჩენილმა უცნაურმა ფირნველმა, გიგას თხელი, ელეგანტური ჯაჭვი ჩაუგდო ხელში, გიგამ ალმასი მაგიურად მიამაგრა ჯაჭვზე და მარიკას ყელზე ჩამოჰკიდა. – მშვიდობით, მომავალ შეხვედრამდე – უთხრა მან და ნაზად აკოცა შუბლში.

– კარგად – მარიკას ცრემლები აღარ ჰქონდა, მაგრამ ეტირებოდა, იგიისევ თითქოს გამჭვირვალე პიედესტალით უკან გავარდა, შემდეგ კი გარშემო ყველაფერი დაბნელდა.

beautiful_girl_and_green_eyes-1920x1200

* * *

ბიპ…

ბიპ…

ბიპ…

მარიკამ თვალები გაახილა.

გვერდით არავინ იყო.

მიხვდა რომ ისევ დედამიწაზეა, საავადმყოფოში.

დედამიწაზე?

ჰო აბა სხვაგან სად?

რათქმაუნდა დედამიწაზეა.

თავი უსკდება.

ისევ ახსოვს გიგას სხეულის სუნი.

მაგრამ რატომღაც არ ნერვიულობს.

წყნარად არის.

იცის რომ გიგა კარგადაა.

მიხვდა, რომ ვინმე უნდა გამოიძახოს.

საწოლთან არსებულ ღილაკს დააჭირა.

ცოტა ხანში პალატაში მორიგე ექიმი შემოვიდა.

ახალგაზრდა და სიმპატიური იყო.

მარიკას გაუღიმა.

–როგორ გრძნობთ თავს?! – ჰკითხა.

– არ ვიცი. – უპასუხა მან ჩახრეწილი ხმით.

ექიმმა რაღაცეები გაუსინჯა.

– რამდენი ხანია ასე ვარ?

– კომაში? მხოლოდ 10 საათი.

– სხვები როგორ არიან?

– ნორმალურად. თქვენ არ იდარდოთ, მთავარია თქვენ გამოხვედით მდგომარეობიდან, ბევრი ლაპარაკი არ შეიძლება ჯერჯერობით.

–არადა როგორ მიყვარს – გაიცინა მარიკამ.

ექმმაც გაიცინა.

– თქვენს ახლობლებს შევატყობინებთ რომ ყველაფერი კარგადაა.

– შეგიძლია შენობით მომმართო – მარიკა უცბად მოვიდა ფლირტის ხასიათზე.

ექიმმა კვლავ გაუღიმა.

– რა ლამაზი გულსაბნევი გიკეთიათ – თქვა ექიმმა და მარიკას მკერდზე დასვენებულ ყვითელ ალმასს შეხედა